
Do końca 2021 roku obowiązuje następująca zasada. Do jednego okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy spowodowanej:
Od 1 stycznia 2022 r. do okresu zasiłkowego będą wliczane wszystkie okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa między ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Nie będzie już przy tym miało znaczenia, czy choroba po przerwie będzie spowodowana tą samą, czy też inną chorobą.
Sumowanie okresów choroby
Pracownik w 2022 roku był chory przez 160 dni. Następnie wrócił do pracy i po tygodniu znowu otrzymał zwolnienie lekarskie (wszystko jedno, czy to ta sama, czy inna choroba). Oznacza to, że będzie mógł pobierać świadczenia chorobowe jeszcze przez 22 dni do wyczerpania okresu zasiłkowego. Druga niezdolność do pracy nie otworzy nowego okresu zasiłkowego. Nowy okres zasiłkowy otworzyłby się po przerwie ponad 60-dniowej.
Jeśli okres zasiłkowy się wyczerpie, a dana osoba w dalszym ciągu będzie niezdolna do pracy, będzie mogła wystąpić o świadczenie rehabilitacyjne.
Jest jednak przypadek, gdy mimo przerwy krótszej niż 60 dni między okresami zwolnień lekarskich okres zasiłkowy będzie liczony od nowa. Chodzi o sytuację, gdy niezdolność do pracy po przerwie wystąpiła w trakcie ciąży.
Opisywana zmiana jest niekorzystna dla pracowników. Stosownie do art. 53 Kodeksu pracy pracodawca może bowiem rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa:
a) dłużej niż 3 miesiące –gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy,
b) dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową.
Od 1 stycznia 2022 r. krótka przerwa między zwolnieniami lekarskimi, trwająca do 60 dni, nie “wyzeruje” już okresu zasiłkowego. Tym samym nie przedłuży okresu ochrony. A to oznacza, że pracownik nie będzie już mógł przez bardzo długi czas uciekać przed rozwiązaniem umowy z art. 53 kp dzięki krótkim przerwom w zwolnieniach lekarskich.
Do 31 grudnia 2021 r.
Pracownica od 1 sierpnia 2021 r. do 31 sierpnia była niezdolna to pracy z powodów neurologicznych. Od 1 września wróciła do pracy i do 10 września pracowała. Od 11 września ponownie jest niezdolna do pracy na inną chorobę. Od 11 września otworzył się nowy okres zasiłkowy.
Od 1 stycznia 2022 r.
Pracownik 10 stycznia 2022 r. zachorował. Od 10 do 31 stycznia pobierał świadczenie chorobowe. Ponownie zachorował 1 marca i był chory do 7 sierpnia 2022 r. W ten sposób wykorzystał cały okres zasiłkowy (182 dni). Od 1 września ponownie zachorował i był chory do 5 września. Jest to okres usprawiedliwionej nieobecności bez prawa do zasiłku. Pracownik może ubiegać się o świadczenie rehabilitacyjne. Jeśli je otrzyma, jest chroniony jeszcze przez 3 miesiące jego pobierania (w 4. miesiącu już nie ma ochrony). A jeśli wciąż jest niezdolny do pracy, ale nie ma świadczenia rehabilitacyjnego, nie jest chroniony.
Choroba na przełomie roku
Pracownik do 30 listopada 2021 r. był chory i wykorzystał 150 dni okresu zasiłkowego. Od 1 grudnia wrócił do pracy. 3 stycznia 2022 r. ponownie zachorował. Bez względu na to, co jest przyczyną niezdolności do pracy, od 3 stycznia nie otworzył się nowy okres zasiłkowy. Oznacza to, że pracownik może otrzymywać świadczenia chorobowe przez 32 dni do wyczerpania okresu zasiłkowego. Po upływie tego terminu, gdy dalej będzie niezdolny do pracy, może ubiegać się o świadczenie rehabilitacyjne. koniec
Art. 9 ust. 2 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1133 ze zm.).

Wiedza i Praktyka Sp. z o.o.
ul. Łotewska 9a
03-918 Warszawa