Obecnie okres zasiłkowy wynosi 182 dni, w razie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub 270 dni, gdy niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą albo przypada na okres ciąży. Nie ma znaczenia, czy ubezpieczony choruje w trakcie trwania ubezpieczenia chorobowego czy po jego ustaniu. Okres zasiłkowy jest taki sam.

W projekcie znalazła się propozycja zmiany, która polega na rozróżnieniu liczby dni okresu zasiłkowego, w zależności czy ubezpieczony jest chory w trakcie czy po ustaniu ubezpieczenia chorobowego. Nie zmieni się natomiast długość okresu zasiłkowego przysługującego w okresie ubezpieczenia. Natomiast po ustaniu ubezpieczenia chorobowego osoba będzie mogła pobierać zasiłek chorobowy za okres nie dłuższy niż przez 91 dni. Do tego okresu nie będzie wliczana niezdolność do pracy w czasie ubezpieczenia, bez względu na rodzaj choroby.

Zasada ta nie będzie dotyczyła niezdolności do pracy przypadającej w okresie ciąży oraz niezdolności do pracy, która powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, oraz w przypadku gruźlicy.

Według projektu zmianie ma ulec zasada wliczania do okresu zasiłkowego okresów niezdolności do pracy przydających po przewie.

Obecnie do okresu zasiłkowego wlicza sięwszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy. Do okresu zasiłkowego wlicza się również okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni.

Projekt przewiduje zmianę w tym zakresie, w ten sposób, że do okresu zasiłkowego mają być zaliczone zarówno okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niezdolności do pracy, które zaistniały przed lub po przerwie, jeżeli przerwa ta jest nie dłuższa niż 60 dni i jeżeli niezdolność ta nie występuje w okresie ciąży. Skasowany został więc zapis „spowodowanej tą samą chorobą”, co w konsekwencji powoduje, że nie ma znaczenia czy niezdolności do pracy została spowodowana tą samą chorobą czy też inną i jeśli przerwa między okresami choroby jest krótsza niż 60 dni to okresy zwolnień należy zaliczyć do jednego okresu zasiłkowego.Nowe brzmienie artykułu nie będzie dotyczyło kobiet, jeśli niezdolności do pracy przypada w okresie ciąży.

Zgodnie z projektem do ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa ma zostać wprowadzona zasada równego traktowania świadczeniobiorców.

Obecnie zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia oraz prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku wyrównawczegonie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Mowa jest o emeryturze lub rencie z tytułu niezdolności do pracy na mocy przepisów ustawa z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 291).

Ustawodawca planuje zmienić zapis w ten sposób, że do art. 13 ustawy zasiłkowej ma zostać dodany ust. 1a, zgodnie z którym prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, prawo do świadczenia rehabilitacyjnego oraz zasiłku wyrównawczego za okres po ustaniu ubezpieczenia, nie przysługuje osobie, która ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy niezależnie od systemu ubezpieczenia/zaopatrzenia, na podstawie którego prawo do tej emerytury lub renty zostało ustalone.

W konsekwencji prawo do ww. świadczeń nie powinno przysługiwać w przypadku ustalonego prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy nie tylko, jak obecnie z systemu powszechnego, lecz również z systemu zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych.

Kolejną z proponowanych zmian jest zmiana w ustalaniu podstawy wymiaru zasiłków. Zgodnie z obowiązującymi przepisami podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe. Ustawodawca proponuje skrócić ten okres do jednego miesiąca kalendarzowego, w konsekwencji podstawy wymiaru zasiłku nie będzie się ustalać się na nowo, jeżeli między okresami pobierania zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju, nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż miesiąc kalendarzowy.

Inną zmianą w ustalaniu wysokości podstawy wymiaru zasiłku jest propozycja wypłaty zasiłku w wysokości 80% osobom przebywającym w szpitalu. Obecnie za okres pobytu w szpitalu zasiłek chorobowy przysługuje w wysokości 70% podstawy wymiaru zasiłku. Po wprowadzeniu zmian zasiłek ten będzie wynosił tyle samo co „zwykły” zasiłek, czyli 80%.

Na płatników i ubezpieczonych zostanie nałożony obowiązekprzekazywania do ZUS niezbędnych danych do ustalenia prawa i wysokości świadczeń z ubezpieczenia chorobowego. Jest to zmiana szczególnie wyczekiwana przez pracowników.

Ma to usprawnić ustalanie prawa i wypłaty zasiłków przez ZUS. Obecnie płatnicy składek nie mają prawem określonego obowiązku przekazywania dokumentacji w celu ustalenia uprawnień do wypłaty zasiłków przez ZUS. Często zdarza się, że dopiero po kolejnych pismach z ZUS płatnicy dosyłają niezbędne dokumenty do ustalenia prawa do zasiłku dla zatrudnionego ubezpieczonego, a czasami nawet ZUS wydaje decyzje odmawiające przyznania zasiłku z tego powodu. W konsekwencji ubezpieczeni długo wyczekują na wypłatę zasiłku lub wcale go nie otrzymują. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ZUS ma 30 dni na wypłatę świadczenia od dnia dostarczenia niezbędnych dokumentów.

Jak można wyczytać w projekcie ustawy, proponowane rozwiązanie umożliwi pozyskiwanie od płatnika składek i ubezpieczonego niezbędnych danych koniecznych do przyznania prawa i wypłaty świadczenia z ubezpieczenia chorobowego. Przykładowo dotyczących potwierdzenia okoliczności zawartych w oświadczeniach składanych przez ubezpieczonych do celów ustalenia prawa do zasiłku, istnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty, ustalenia okoliczności związanych z prawidłowością wykorzystywania zwolnień od pracy lub wykonywaniem pracy zarobkowej w czasie zwolnienia od pracy.