Przed zmianą przepisów osoba fizyczna mogła mieć dwa „równorzędne” rodzaje przeważającej działalności definiowanej na potrzeby ustalania stopy procentowej składki wypadkowej. Po zmianie przepisów – od 15 września – za rodzaj przeważającej działalności będzie uznawać rodzaj działalności wpisanej do CEIDG. Jest to zmiana art. 2 pkt 10 i dodanie ust. 3 do art. 29 ustawy wypadkowej.

Zgodnie z dotychczasowym brzemieniem art. 3 ust. 2 ustawy wypadkowej na równi z wypadkiem przy pracy – w zakresie uprawnienia do świadczeń określonych w ustawie – traktowany jest wypadek, któremu pracownik uległ:

• w czasie podróży służbowej w okolicznościach innych niż określone w ust. 1, chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań,
• podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony,
• przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy organizacje związkowe.

Niektórzy płatnicy uważają, że wskazanych zdarzeń nie trzeba ujmować w informacji ZUS IWA i w konsekwencji nie powinny one wpływać na poziom składki wypadkowej określanej dla nich przez ZUS. Nowelizacja ustawy skreśla użyte w cytowanym przepisie sformułowanie „w zakresie uprawnienia do świadczeń określonych w ustawie”, co rozstrzyga wątpliwości. Oczywiste jest więc, że zdarzenia te trzeba uwzględniać w ZUS IWA.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy zasiłkowej świadczenia z ubezpieczenia chorobowego nie przysługują one za okresy niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, za które ubezpieczony na podstawie odrębnych przepisów zachowuje prawo do wynagrodzenia, uposażenia, stypendium lub innego świadczenia. Pojęcie „odrębne przepisy” interpretuje się przy tym wąsko – jako przepisy powszechnie obowiązujące: ustawy i rozporządzenia. Nowelizacja ten przepis modyfikuje. Zasiłek chorobowy nie jest należny za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony na podstawie przepisów o wynagradzaniu zachowuje prawo do wynagrodzenia. Przez „przepisy o wynagradzaniu” rozumiane się w tym przypadku regulacje Kodeksu pracy i przepisy szczególne odnoszące się do określonych kategorii pracowników, a także np. postanowienia regulaminów płacy i umów o pracę.

W związku z wejściem w życie nowelizacji do stopy procentowej składki wypadkowej nie stosuje się odrębnych przepisów o sukcesji praw i obowiązków w razie przekształceń, łączenia się lub podziału płatników składek (dodanie ust. 2 do art. 27 ustawy wypadkowej). Nowelizacja definitywnie zrywa w tym przypadku z dopuszczalnością sukcesji, którą odnajdujemy w pojedynczych orzeczeniach (np. Sądu Najwyższego z 20 marca 2009, II UK 292/08). Zapobiegnie to sytuacjom, w których płatnik przejmujący kilku innych płatników miałby składki wypadkowe różnej wysokości albo, gdy po przyłączeniu do innego podmiotu właściwa stanie się dla niego inna niż własna składka wypadkowa.

Art. 33 ust. 2 ustawy wypadkowej wskazuje sposób zapłaty składki wypadkowej przez płatnika zatrudniającego co najmniej 10 osób i samodzielnie ustalającego sobie jej wysokość, w przypadku gdy przed terminem zapłaty nie został jeszcze ujęty w rejestrze REGON z informacją o rodzaju działalności wg PKD (dotychczas – nie otrzymał z urzędu statystycznego zaświadczenia o wpisie do rejestru REGON).

Doprecyzowanie było konieczne, ponieważ przez zmianą przepisów zaświadczenie o wpisie zainteresowany otrzymywał wyłącznie na swój wniosek. Sam tryb postępowania w tym przypadku nie uległ natomiast zmianie – wskazany płatnik zapłaci ryczałtową składkę o wartości 50% najwyższej stopy przewidzianej w załączniku nr 2 do rozporządzenia (obecnie 1,67% podstawy wymiaru). Po ujęciu w rejestrze informacji o rodzaju działalności wg PKD skoryguje ją od początku roku do wysokości określonej załączniku nr 2 do rozporządzenia dla jego grupy działalności.