W przypadku gdy ubezpieczony ostatniego dnia pracy zachoruje albo zachoruje w terminie 14 dni po ustaniu zatrudnienia i będzie chorował przez okres co najmniej 30 dni, to okres zasiłkowy jest ustalany na zasadach ogólnych i wynosi 182 dni lub 270 dni. Po zmianie przepisów – od 1 stycznia 2022 r. – okres zostanie skrócony o połowę, czyli do 91 dni. Jeżeli po upływie tego okresu pracownik w dalszym ciągu będzie chory, nie będzie już miał prawa do zasiłku chorobowego.

Jeżeli pracownik chorował w kwietniu 2021 r., a następnie choruje w lipcu 2021 r., to podstawa wymiaru świadczenia chorobowego nie będzie ustalana na nowo. Wynika to z tego, że przerwa jest krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe. Będzie więc obowiązywała taka sama podstawa jak w kwietniu. Po wejściu w życie tej zmiany podstawa będzie ustalana na nowo, gdy pracownik po chorobie w kwietniu ponownie zachoruje w czerwcu. Jeżeli zaś po chorobie w kwietniu ponownie zachoruje w maju, podstawa będzie ta sama.

Pracownik zatrudniony od 1 października 2021 r. zachorował w lutym 2022 r. Chorował od 10 do 13 lutego 2022 r. Pracodawca ustalił podstawę wymiaru wynagrodzenia za czas choroby z 4 miesięcy z okresu (X 2021 r. – I 2022 r.). Pracownik w związku z chorobą dziecka w dniach 23–24 marca przebywał na zasiłku opiekuńczym. Podstawa wymiaru zasiłku opiekuńczego jest taka sama jak podstawa wymiaru wynagrodzenia za czas choroby w lutym, ponieważ między okresami pobierania zasiłków nie ma miesiąca kalendarzowego przerwy. Pracownik ponownie chorował od 2 maja i był chory do 5 maja. W związku z tym, że przerwa trwała miesiąc kalendarzowy, podstawę wymiaru wynagrodzenia za czas choroby za okres od 2 do 5 maja stanowi przychód pracownika z okresu X 2021 r. – kwiecień 2022 r. (7 miesięcy). Oczywiście wynagrodzenie za luty i marzec należy przyjąć po uzupełnieniu